با اين همه تفصيل ، مختار در چهاردهم ربيع الأول سال 66 هجرى ، قيام خود را در كوفه اعلام نمود . مردم شيعه ، دور أو را گرفتند ، اشراف نيز با أو بيعت كردند . مختار آراى مستضعفان ومحرومان را نيز جلب نمود . أو با ترفندهايى كه داشت ، از آن ميان ، منبر پوشيده با ديبا وحرير را بيرون آورد ومردم را به تبرك جويى آن فرا خواند ، به اين عنوان كه آن همان منبرى است كه على ( عليه السلام ) بر عرش آن بالا رفته ومردم را مورد وعظ وخطابه قرار داده است ، كه هم اكنون در اختيار أو است ! أو به گروههاى ويژه پرچمهايى را نيز بست ونمايندگانى به مناطق ارمنستان ، آذربايجان ، موصل ، مداين ، جوفا ، بهگباد أعلى وأوسط فرستاد ، آنچنان كه مجموعه اى از گروههاى كوچك إيراني را ترتيب داد وأمور خود را در كوفه به عنوان يك مركز سياسي تثبيت نمود . أو فرماندهى نظامى سپاه خود را به إبراهيم بن مالك اشتر سپرد تا عمليات نظامى را در جزيره بر ضد امويان پيش برد . إبراهيم آن مناطق را تسليم امر مختار نمود وجمعى از قاتلان أبا عبد الله الحسين را از ميان برد . در اين ميان ، خبر رسيد كه سپاه بزرگى از پيروان امويان با قيادت وفرماندهى ابن زياد عازم كوفه است ، از طرفي ابن زبير هم در صدد تسخير كوفه مىباشد . چون مختار ، عبد الله بن مطيع ، نماينده أو را از كوفه بيرون كرده بود وخود مستقلا حكومت كوفه را به دست گرفته بود ، بي آن كه از ابن زبير دستوري دريافت كرده باشد . مصعب بن زبير ، در بصره مردم را بر ضد مختار آماده مىساخت . در اجراى اين هدف ، مطلب بن أبي صفره را از فارس فرا خوانده بود تا فرماندهى لشكرش را بر عهده گيرد . مختار نخست إبراهيم بن اشتر را جهت سركوبى لشكر ابن زياد اعزام نمود ودر يك معركه بسيار سخت ، إبراهيم پيروزى جالبى به دست آورد . اين جنگ منجر به كشته شدن ابن زياد وسوزاندن بدن نحس أو ومتفرق شدن سپاهش گرديد . إبراهيم سر ابن زياد را بريده ، به سوى مختار فرستاد ، ومختار آن را زير پاى خود در دار الإماره